Opowieść wigilijna

• Skrajne skąpstwo – żałuje nawet węgla do piecyka w kantorze.
• Bezduszność – odrzuca prośby o datek na rzecz głodujących i ubogich.
• Wrogość wobec rodziny – odrzuca zaproszenie na wigilię od jedynego siostrzeńca Freda.
• Pogarda dla świąt – uważa Boże Narodzenie za „bzdury i głupstwa”.

Scrooge odciął się od wszystkich ludzi. Nawet bezpańskie psy uciekały na jego widok, a żebracy nie śmieli prosić go o ani jednego pensa. Żył wyłącznie dla gromadzenia złota, które nikomu nie przynosiło pożytku.

Marley zmarł 7 lat wcześniej, będąc kropka w kropkę taki sam jak Scrooge. Po śmierci jego dusza wlecze gigantyczny łańcuch spleciony z kasetek, kluczy, kłódek i sakiewek.

Jest to materialna metafora ludzkich grzechów: chciwości, obojętności i samolubstwa popełnionych za życia.

Marley daje przyjacielowi jedyną szansę ocalenia duszy przed wieczną męką – zapowiada odwiedziny trzech Duchów.

• Opuszczony chłopiec: Mały Ebenezer spędzający samotnie święta w zimnej szkole, czytający „Księgę tysiąca i jednej nocy”.
• Ciepło siostry Fan: Matka Freda przyjeżdża zabrać brata do domu na święta.
• Radosny bal u Fezzwiga: Przełożony, który potrafił dać pracownikom szczęście za kilka funtów.
• Rozstanie z Bellą: Narzeczona zrywa zaręczyny, widząc, że miłość do niej wyparła żądza zysku.

Scrooge po raz pierwszy od dziesiątek lat płacze. Zaczyna rozumieć, jak wielką cenę zapłacił za bogactwo – stracił miłość, radość i ciepło rodzinne.

Czuje wyrzuty sumienia, że dzień wcześniej odpędził kolędnika i nie okazał serca pracownikowi.

Bob Cratchit zarabia marne 15 szylingów tygodniowo, lecz jego dom jest pełen ciepła, śmiechu i wzajemnego szacunku.

Największą troską rodziny jest mały, chromy Mały Tim (Tiny Tim), który porusza się o kuli. Duch ostrzega: jeśli teraźniejszość się nie zmieni, wkrótce krzesełko Tima będzie puste.

Spod szaty Ducha wyłania się dwoje wychudzonych, zdziczałych dzieci.

Ostrzeżenie Dickensa przed społecznym rozwarstwieniem i obojętnością na edukację ubogich.

• Biznesmeni na giełdzie kpią ze śmierci zmarłego i zastanawiają się, czy na pogrzebie będzie darmowy poczęstunek.
• Praczka, posługaczka i grabarz sprzedają w melinie pasera ubrania i koszulę ściągniętą z nieboszczyka.
• Dłużnicy padają na kolana z dziękczynną modlitwą, że ich bezlitosny wierzyciel umarł.
• W domu Boba panuje żałoba po śmierci Małego Tima.

Widmo milcząco wskazuje na samotną mogiłę. Ebenezer ze zgrozą odczytuje własne imię: EBENEZER SCROOGE.

Upada na kolana, chwyta dłoń Ducha i przysięga całkowitą odmianę życia, błagając o zmazanie wyroku zapisanego na kamieniu nagrobnym.

• Płaci chłopcu z ulicy za kupno i dostarczenie największego indyka rodzinie Cratchitów.
• Spotyka kwestarza i przekazuje olbrzymią sumę pieniędzy z wyrównaniem za minione lata.
• Idzie na obiad wigilijny do siostrzeńca Freda, bawiąc się serdecznie z gośćmi.
• Następnego ranka podnosi pensję Bobowi Cratchitowi i obiecuje pomoc jego rodzinie.

Scrooge stał się dla Małego Tima „drugim ojcem” – chłopiec dzięki jego opiece i leczeniu wyzdrowiał.

W całym Londynie mówiono, że jeśli ktokolwiek na świecie wie, jak godnie i z radością obchodzić Boże Narodzenie, to właśnie Ebenezer Scrooge.

Symbol grzechów, chciwości i bezduszności popełnionych za życia, które po śmierci stają się ciężarem duszy.

Symbol niewinnego cierpienia i czystości serca. Jego słynne słowa: „Niech Bóg błogosławi każdego z nas!”.

Scrooge to klasyczny przykład bohatera dynamicznego – ze skrajnego zła i egoizmu przechodzi ku dobru i miłości.

Dzieci ukryte pod szatą Ducha Teraźniejszości – ostrzeżenie przed skutkami społecznego zaniedbania najuboższych.